ای خیال سبز خم خفته در خماری ات

 

شد مسیر سرخ عشق مست رهسپاریت

 

با شتاب رفته ای ای آتشین شهاب من

 

آن چنان که گم شده است رد خون جاری ات

 

دوست داشتم شبی هم رکاب می شدیم

 

مهلتم نداد خوی تک سواری ات

 

تا همیشه خانه ات در میان لاله هاست

 

غبطه میخورم بر این حسن هم جواری ات

 

در کنار پنجره باز گرم گفتگوست

 

با نگاه خیس من عکس یادگاری ات

 

از زبان موج ها قصه ات شنیدنی است

 

در توان من که نیست شرح بی قراری ات

 

از سرودهای خویش غرق خجالتم

 

پس کجاست ای عزیز! دست های یاری ات؟

 

                                                                                            «حمید رضا حامدی »

 

 

نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم تیر ۱۳۹۰ساعت توسط پیمان| |