بـگـذار تـا بـگـريـيم چــون ابـــر در بــهـاران

كـز سـنــگ نــالــه خــيــزد روز وداع يــاران


هر كو شراب فـرقـت روزي چـشيده باشد


دانـد كـه سـخـت بـاشـد قـطـع امـيـدواران


بـا سـاربـان بـگـويـيـد احـوال آب چـشـمـم


تـا بـر شـتـر نـبـنـدد مـحـمـل بـه روز بـاران


بـگـذاشتـنـد مـا را در ديــده آب حــســـرت


گـريـان چـو در قـيـامت چـشم گـنـاهكـاران


اي صبح شب نشينان جـانم به طاقت آمـد


از بس كه دير ماندي چـون شام روزه داران


چنـديـن كه بـر شمردم از ماجراي عشقـت


انــــدوه دل نــگــفــتــم الا يـــك از هـــزاران


سـعـدي بـه روزگاران مهري نشسته بر دل


بـيـرون نــمـي تـوان كــرد الا بـــه روزگــاران


چـنـدت كـنـم حكـايت شرح اين قدر كفايت


بـاقـي نمـي تـوان گـفـت الا بـه غمگساران

سعدی