باز آی که چون بــرگ خـزانـم رخ زردی اسـت

 

بـا تـــو دمــســاز دل مــن، دم ســردی اسـت

 

گــر رو بــه تـــو آورده ام از روی نـیــازی اسـت

 

و درد سری می دهـمـت از ســر دردی اسـت

 

از رهــروان ســفــر عــشــق، در ایـــن دشــت

 

گـلگـونه سرشکی است اگـر راه نوردی است

 

غـمـخــوار بـــه جـــز درد و وفــادار بــه جــز درد

 

جز درد که دانست که این مرد چه مردی است

 

از درد ســخــن گــفــتــن و از درد شــنـــیـــدن

 

بــا مــردم بی درد، نـدانـی که چه دردی است

 

زیــن لالـه ی بـشـکـفـتـه ی در دامــن صـحـرا

 

هــر لالـه نــشـــان قـــدم راه نـــوردی اســت

 

یا خــون شهیدی است که جوشد ز دل خاک

 

هر جا که در آغوش صبا غنچه ی وردی است

 

«مهرداد اوستا»

 

نوشته شده در جمعه سی و یکم تیر ۱۳۹۰ساعت توسط پیمان| |