خـوشـا از دل نــم اشـکی فشـانـدن

بــــه آبـــی آتـــش دل را نــشـــانـدن

خـوشـا زان عـشـقـبـازان يــاد کـردن

زبـــان را زخــمـــه فـــريــــاد کــــردن

خوشا از نی خوشـا از ســر سـرودن

خــوشـا نـی نـامه ای ديـگـر سـرودن

نــوای نــی نــوايـی آتـشــيــن اسـت

بـگـو از سـر بـگـيـرد، دلنشـيـن است

نـوای نـی نـوای بـی نـــوايــی اســت

هــوای نـالـه هايش، نينـوايـی اسـت

نـــوای نــــی دوای هــــر دل تــــنـــگ

شـفـای خـواب گُـل، بـيمـاری سنــگ

قلم، تصـويـر جـانکاهی اسـت از نــی

عـلـم، تـمـثيل کوتاهی اسـت از نــی

خــدا چــون دســت بـر لـوح و قلـم زد

ســـر او را بــــه خــــط نـــی رقـــم زد

دل نــــی نــــالـــه هــــا دارد از آن روز

از آن روز اســت نـی را نـالـه پـر سـوز

چـه رفـت آن روز در انـــديــشــه نـــی

که اينسان شـد پـريشان بيشـه نـی؟

سـری سـر مـست شور و بـی قراری

چـــو مــجنـون در هـوای نـی ســواری

پــر از عـشــق نـيــســتــان سيـنـه او

غـــم غـــربــت، غـــم ديــــريــــنــــه او

غــم نــی بــنـد بــنــد پـــيــکـر اوسـت

هــوای آن نـيـسـتـان در ســر اوســت

دلــش را بـا غـريـبی، آشنـايــی است

به هم اعضای او وصل از جدايی است

سـرش بـر نـی، تـنـش در قـعـر گـودال

ادب را گـــه الـــف گـــرديـــد، گـــه دال

ره نـــی پـــيـــچ و خــم بــســيــار دارد

نـــوايـــش زيـــر و بــــم بـــســيــار دارد

سـری بـر نـيـزه ای مــنــزل بــه مـنــزل

بــه هــمــراهــش هــزاران کــاروان دل

چــگـــونـــه پــا ز گـــل بــردارد اشــتـــر

کــه بـا خـود بـاری از سـر دارد اشـتــر؟

گـران بــاری بــه مــحــمــل بــود بـر نی

نــه از ســـر، بــاری از دل بــود بـــر نـی

چـو از جـان پـيـش پـای عشق سـر داد

سـرش بـر نـی، نــوای عـشـق سر داد

بــه روی نــيــزه و شــيــريــن زبــانــی!

عــجــب نـبـود ز نــی شـکــر فـشانــی

اگــر نــی پــرده ای ديـــگــر بــخــوانـــد

نــيــســتــان را بـه آتـش مـی کـشانـد

ســزد گـر چـشـمـهـا در خـون نشينند

چــو دريـا را بــه روی نــيــزه بــيــنــنــد

شـگـفـتـا بـی سـرو سـامانی عشـق!

بـــه روی نــيــزه سـرگـردانـی عـشـق!

ز دسـت عـشـق در عـالم هـياهوست

تـمـام فــتــنــه هــا زيــر سـر اوســت!
 قیصر امین پور

نوشته شده در پنجشنبه دهم آذر ۱۳۹۰ساعت توسط پیمان| |