نـوشـتـم نـامــه ای بـهـر تــو ای عـطرِ پریشانی

 

خـطـوطِ مبـهـمـی از لای بــه لایِ دسـتِ لرزانی

 

کــه ای آرامـشِ پـنـهـــانِ پـشـتِ پـلـکهـای مــن

 

مـعـمــایِ دلِ ایــــن شــاعــرِ در حــال ویــرانــی

 

صـدایـت را، نـگـاهت را، بـه ایـن اشعار بـرگـردان

 

جوابم ده، نگاهی کـن، بکش آهی، بـده جـانـی

 

تـو هـستـی در دلـم امـا! کـنــارم نـیـستی جانـا

 

تـو مـثـل رازِ شعـری، این میانه سخت پـنـهـانـی

 

پـریـشـانـی، پـریـشـان تـر ز ابـیـاتِ پــریــشـانــم

 

نمـی دانـم کـه می مـانـی کـنارم یا نمی مانی!

 

دلـم آهی کـشد گاهی تو میدانی و می فهمی

 

بـه ظـاهر نیستی! امـا مـیـان، سینه مـهـمـانـی

 

تـو نـوری، در دلـم شــوری، گـلستـانـی و بـارانی

 

و چشمانِ تو می بارند ، شعرم را که می خوانی

 

همین که مومنت هستم ، برایت شعر می گویـم

 

گـواهی می دهد قلبم که عشقی! عینِ ایمـانی

 

امیر طاهری

نوشته شده در دوشنبه پنجم مهر ۱۳۹۵ساعت توسط پیمان| |