ای عـشـق هـمـه بهـانه از توست


من خامـشم این تـرانـه از تـوسـت


آن بـــانــگ بـلـنـد صـبـحـگــاهـــی


ویــن زمـزمـه ی شبـانه از تـوسـت


مــن انــده خـــویـــش را نـــدانــــم


ایــن گـریـه ی بی بـهـانه از توست


ای آتـــــش جــــان پـــاکـــبـــــازان


در خـرمـن مـن زبـــانـه از تــوســت


افسون شده ی تو را زبان نـیـست


ور هـسـت همه فسانه از تـوسـت


کــشــتــی مـرا چــه بــیـــم دریـــا؟


طــوفـان ز تــو و کـرانــه از تــوسـت


گر بـاده دهـی و گـرنه ، غم نیست


مست از تو ، شـرابخانه از تـوسـت


می را چـه اثـر بـه پـیـش چشمت؟


کـاین مستی شــادمـانـه از توست


پـیـش تـو چـه تـوسنی کـند عـقـل؟


رام اسـت کـه تـــازیــانـه از تـوسـت


مـن مـی گـذرم خـمـوش و گـمـنـام


آوازه ی جــــاودانــــه از تــــوســــت


چــون سـایــه مــرا ز خــاک بــرگـیـر


کـایـنـجـا سـر و آستـانــه از تـوسـت

(ه.ا.سایه)