سـكوت، حرف دلت نيست، خاطرت باشد

چـرا ضـمـيـر تو بر عكس ظاهرت باشد؟

بـگـو بـگـو که بدانم چـه بـر تـو مى گذرد

مـخـواه چـشـم مـن ایـن گونه ناظرت باشد

خموش، هـرچـه بـمـانى لـبـت گـمـان نكنم

به چــيــره دسـتـى چـشـمـان ماهرت باشد

چـگـونـه مـدّعـى مــرگ نـفـرتـى، وقـتـى

گـواه مـن نـگـه حــىّ و حـاظـرت بـاشد؟!

پـرنـده اى که به بـام تو انـس دارد و بـس

روا مـــدار کـه مــرغ مـهـاجـرت بــاشـد

تو کعبه اى، حجرالاسود است قلب تو، آه

دگـر چــه جــاى تـمـنـّاى زائـرت بـاشـد؟!

وفـا بـه عـشـق قـدیـمـت دلـيـل شد که دلـم

هـنوز هم که هـنوز اسـت، شـاعـرت باشد

حمید رضا حامدی