پروانه

در انتهای هر سفر

در آیینه

دار و ندار خویش را مرور می کنم

این خاک تیره این زمین

پـاپـوش پـای خسته ام

این سقف کوتاه آسمان

سرپوش چشم بسته ام

امـا خـدای دل

در آخرین سفر

در آیینه به جز دو بیکرانه کران

به جز زمین و آسمان

چـیـزی نمـانده است

گـم گـشـتـه ام ‚ کجا

نــدیــده ای مــرا ؟

حسین پناهی

نوشته شده در شنبه بیست و چهارم تیر ۱۳۹۱ساعت توسط پیمان| |