غـم کـه مـی آیـد در و دیــوار، شـاعـر مـی شـود

در تــو زنـدانـی تـریـن رفـتـار شــاعــر مـی شـود

مـی نـشـیـنـی چـنـد تـمـریـن ریـاضی حـل کنی

خـط کـش و نــقـالـه و پـرگـار، شـاعـر مـی شـود

تـا چـه حـد ایـن حـرفهـا را می توانی حس کنی؟

حـس کـنـی دارد دلـم بـسـیار شـاعـر مـی شـود

تــا زمــانــی بـا تــوام انــگــار شــاعــر نــیـستـم

از تــو تـــا دورم دلــم انــگــار شـاعــر مـی شـود

باز می پرسی:چه طور این گونه شاعر شد دلت؟

تــو دلـت را جـای مـن بگـذار شــاعــر مـی شـود

گـر چه مـی دانـم نمی دانی چـه دارم می کشم

از تـو می گـویـد دلــم هـر بـار شـاعـر مـی شـود

نجمه زارع

نوشته شده در شنبه بیست و نهم بهمن ۱۳۹۰ساعت توسط پیمان| |