مـــی خــــوام از بـــــاغ بــــــزرگ آســــمــــــون

ســـــبـــــدی پـــــر از ســــــتــــــاره بـــــــردارم

واسـه ایــن کـــه تــــن تــــو زخـــمـــی نــشـــه

رخـــتــــی از مـــخــــمـــل ابــــر هـــا بــــیــــارم

دوســت دارم هـزار هـزار ستـاره ی دنــبــاله دار

شبی که عروس می شم تور سپید مـن بـاشه

چه قشنگه که آدم خواب های خوب خوب ببینه

کـاشکی زنـدگی همیشه مثل حرف زدن باشه

اگــــه خـــوابــــم نـــبـــاشـــه دق مـــی کــنــم

ایــــن ســــرابــــم نـــبـــاشــه دق مـــی کــنـم

بــیــا چــشــم بـــســـتـــه بــه اون دنــیــا بـریـم

بـــیــــا از پــــلــــه ابــــــر بــــــالــــــا بــــــریـــــم

یـــــه روز از جــــــاده ی شـــــــیـــــری افـــــــق

بــیــــا تــــا شـــهــــر فـــرشــتـــه هــا بـــرایـــم

بــیـا بــا فــرشـتــه هـا آدم هـا رو نـیـگا کــنـیــم

بـرای تـنـهـایـی شـون گـریـه و دلـسـوزی کـنـیم

وقتی شـب خورشید و از دروازه بیرون می کـنه

بـیـا رو مـخـمـل شب خورشید و گـلدوزی کنیـم

شهریار قنبری