نـمـیدانــم تـــو را در ابـر دیـدم یــا کـجـا دیـــدم
بـه هـر جـایی کـه رو کردم فقط روی تو را دیــدم
تو را در مثنوی،در نی،تو را در های و هو،در هــی
تـو را در بـنــد بـنــد نــالــههــای بـیصـدا دیــدم
تـو مـانـنـد تـرنـم، مـثـل گـل، عـیـن غـزل بـــودی
تـو را شـکـل تـوسـل، مـثل ندبه، چون دعا دیــدم
دوبــاره لـیـلـة الـقـدر آمـد و شـوریـدگـیهــایــــم
تــب شـعـر و غـزل گـل کـرد و شـور نینـوا دیــدم
شـب مـویـیـدن شـب آمــد و مـــویـیـدن شـاعـــر
شـکـسـتـم در خـودم از بــس کـه باران بلا دیــدم
صـدایـت کـردم و آیـیـنـههــا تـابـیـد در چــشـمـــم
نـگــاهــم را بـه دالان بــهـشـتـی تـــازه وا دیـــدم
نـگـاهـم کــردی و بــاران یـــک ریـــز غـــزل آمــــد
نـگـاهـت کـردم و رنـگـیـن کــمـانـی از خـدا دیـدم
تـو را در شمـعهـا، قـنـدیـلهـا، در عـود، در اسپند
دلــم را پَــرزنــان در حــلـقـــه پــروانــههــا دیـــدم
تـو را پـیـچـیـده در خـون، در حـریـر ظـهـر عاشـورا
تــو را در واژههـــای ســبـــز رنـــگ ربــنــا دیـــدم
تـو را در آبـشــار وحــی جـبـرائـیــل و مـیـکـائـیـــل
تـو را یــک ظـهـر زخـمـی در زمـیـن کـربـلا دیـــدم
تو را دیــدم کــه مـیچـرخـیـد گـردت خـانـه کـعـبه
خـدا را در حـرم گـم کـرده بـودم، در شـمــا دیــدم
شبـیـه ســایـه تــو کــعـبـه دنـبـالـت بـه راه افـتــاد
تو حج بودی، تو را هم مروه دیـدم، هـم صفا دیـدم
شـب تـنـهـای عاشـورا و اشبـاحی که گم گشتـند
تــو را در آن شـب تـاریـک، «مـصـباح الهدی» دیـدم
در اوج کــبـر و در اوج ریـــای شــام ـ ای کـعـبـــه ـ
تــو را هــم شانـه و هـم شـأن کـوی کـبـریـا دیـدم
دمـــی کـه اسـبهــا بـر پـیـکـر تـو تـاخـت آوردنــد
تـــو را ای بــیکـفـن، در کــســوت آل عــبـا دیـدم
دلـیــل مـرتـضـی! شبه پـیـمـبـر! گـریـه زهــرا(س)
تــو را مــحــکــمـتـریـن تفـسـیـر راز «انّـمـا» دیـدم
هــجــوم نــیــزههـــا بـود و قــنـوت مــهــربــان تــو
تـــو را در مـــوج مــــوج ربـنــا در «آتـــنـــا» دیـــدم
تـو را دیـدم کــه داری دسـت در دسـتـان ابـراهـیـم
تـو را بـا داغ حـیـدر، کـوچـه کـوچـه، پـا بـه پا دیـدم
تـو را هــر روز بــا انــدوه ابــراهـیـــم، هـمـسـایـــه
تـو را بـا حـلـق اسمـاعیـل، هر شب همصدا دیـدم
هـمـان شـب کـه سـرت بـر نیزهها قرآن تلاوت کرد
تو را در دامن زهرا(س) و دوش مصطفی(ص) دیدم
تـنـور خــولـی و تـنـهــایـی خــورشـیــد در غـربــت
تـو را در چــاه حـیــدر هــمــنـوای مـرتـضــی دیـدم
سـرت بـر نـیـزه قــرآن خـواند و جبرائیل حیران مـاند
و مــن از کــربـــلا تـــا شـام را غـــار حـــرا دیـــدم
بـه یـحـیـی و سیاوش جـلـوه میبخشد گل خـونت
تـو را ای صـبـح صـادق بـا امــام مجتبــی(ع) دیـدم
تــو را دلـتـنـگ در دلـتـنـگـی شــامـی غــریــبــانــه
تــو را بــیتــاب در بــیتــابــی طشت طـلا دیــدم
شکستـم در قصیده، در غزل، ای جان شور و شـعر
تــو را وقــتــی کـه در فریــاد «ادرک یــا اخـا» دیـدم
تـــمـــام راه را بـــر نـیــزههــا بــا پــای سر رفـتــی
بــه غـیـرت پـا بـه پـای زینب کبری(س) تـو را دیـدم
دل و دست از پـلـیـدیهای ایـن دنیا شبی شستـم
کـه خونـت را حـنـای دست مـشتی بـی حـیا دیـدم
چـنـان فــواره زد خــون تو تا مـنتظـومهی شـمسـی
کــه از خــورشـیـد هــم خـون رشیـدت را فرا دیــدم
مـصیبت ماند و حیرت ماند و غربت ماند و عشق تـو
ولـا را در بــلــا جــســـتـــم، بــلــا را در ولــا دیـــدم
تــصــور از تــفــکــر مـانـد و خـون تـو تــداوم یــافـت
تـــو را خـــون خـــدا، خـــون خــدا، خـون خـدا دیدم
علیرضا قزوه
Powered By
BLOGFA.COM