بــا ایــن غـــروب از غــــم ســبـــز چـــمـــن بــگــو

 

انــدوه ســبــزه هــای پــریــشــان بــه مــن بــگـو


 انــدیـــشــه هــای ســوخــتــه ی ارغـــوان بــیــن


 رمـــز خـــیـــال ســـوخــتـــگـان بـی سـخـن بـگـو


 آن شد که سر به شانه ی شمشاد می گذاشت


 آغــوش خــاک و بــی کــســی نــســتـــرن بــگــو


 شــــوق جـــوانـــه رفـــت ز یـــاد درخــــت پـــیــــر


 ای بـــاد نــــوبــــهـــار ز عـــهـــد کـــهـــن بــــگــــو


 آن آب رفــتــه بـــاز نــیـــایــد بــه جــوی خـــشــک


 بـا چــشــم تــر ز تــشــنــگــی یـــاســمــن بــگــو


 از ســـاقـــیـــان بـــزم طـــربـــخـــانــــه ی صــبـوح


 بـــا خـــامــشــان غــمــزده ی انـــجــمــن بـــگـــو


 زان مژده گو که صد گل سوری بـه سـیـنه داشت


 ویـن مــوج خـون کــه مـی زنـدش در دهــن بــگــو


 ســرو شــکــســتــه نــقـــش دل مــــا بـــر آب زد


 ایــن مــاجــرا بــه آیــنــــه ی دل شـــکـــن بــگـــو


 آن سـرخ و سـبــز سـایــه بـنـفـش و کــبــود شــد


 ســرو ســـیـــاه مـــن ز غـــروب چــــمــن بـــگـــو

هوشنگ ابتهاج

نوشته شده در جمعه چهارم آذر ۱۳۹۰ساعت توسط پیمان| |