در وصـل هـم ز عـشـق تـو ای گـل در آتـشــم
عـاشـق نـمـیشـوی که ببینی چه میکـشم
بــا عـقـل آب عـشـق بــه یــک جــو نـمــیرود
بـیـچــاره مــن کــه ســاخــتــه از آب و آتــشم
دیـشـب ســرم بــه بــالـش نــاز وصــال و بــاز
صبحست و سیل اشک به خون شسته بالشم
پــروانــه را شـکــایـتـی از جـور شـمـع نـیست
عـمـریـسـت در هـوای تـو مـیـسـوزم و خوشم
خـلـقـم بـه روی زرد بـخـنـدنـد و بــاک نـیـست
شـاهـد شـو ای شــرار مـحـبـت کـه بـیغشم
بــاور مـکــن کــه طــعــنــهی طــوفــان روزگــار
جـــز در هـــوای زلـــف تـــو دارد مـــشـــوشـم
ســروی شــدم بــه دولـــت آزادگــی کــه سر
بــا کــس فــرو نــیــاورد ایــن طــبــع سرکشم
دارم چــو شـمــع سِـرّ غــمــش بــر سـر زبـان
لــب مـیـگَـزد چـو غـنـچـهی خندان که خامشم
هــر شـب چـو مـاهـتـاب بـه بــالــیـن من بتاب
ای آفـــتـــاب دلــــکـــش و مـــاه پـــریوشـــم
لــب بــر لــبــم بــنــه بــنــوازش دمــی چـونی
تــا بــشــنــوی نــوای غــزلــهــای دلــکــشــم
ســاز صــبــا بــه نــالــه شـبـی گفت شهریـار!
ایـن کـار تـسـت مـن هـمـه جـور تـو مـیکشم
شهریار
Powered By
BLOGFA.COM