هـوا تـر اسـت بـه رنـگ هـواي چــشمـــانـت


دوبــاره فــال گــرفــتــم بــراي چــشـمــانـت


اگـر چـه كـوچـك و تـنـگ است حجم اين دنيا


قـبـول كـن كـه بـريـزم بـه پــاي چـشـمـانـت


بـگـو چـه وقـت دلــم را ز يــاد خـواهـي بـرد؟


اگـر چـه خـوانـده ام از جـاي جـاي چشمانت


دلم مسافر تـنـهـاي شهـر شـب بـوهـاسـت


كـه مـانـده در عـطـش كوچه هاي چشمانت


تـمــام آيــنـــه هــا نــذر يــاس لــبــخــنــدت


جــنـــون آبــي دريــا فـــداي چــشــمــانــت


چه مي شود تو صدايم كني به لهجه ي موج


بـه لـحـن نـقـره اي و بي صـداي چـشمـانت


تـو هـيـچ وقـت پـس از صـبـر مـن نـمي آيي


در انـتـظـار، چـه خـاليـسـت جـاي چشمانت


بــه انـتـهــاي جـنـونـم رسـيــده ام اكــنــون


بــه انـتـهــاي خــود و ابـتـداي چـشـمـانــت


مـن و غـروب و سكـوت و شكـستـن و پاييز


تـو و نـيـامـدن و عـشـوه هـاي چـشـمــانت


خـدا كـنـد كـه بـدانـي چـقـدر مـحـتاج ست


نـگـاه خـستـه ي مـن بــه دعـاي چشمانت


مريم حيدرزاده

نوشته شده در جمعه سی ام تیر ۱۳۹۱ساعت توسط پیمان| |