دفتری بود که گاهی من و تو

 

مـــی نـــــوشـــتــــیـــم در آن

 

از غـم و شـادی و رویـاهامان

 

از گلایه هایی که ز دنیا داشتیم

 

مـــن نــــوشـــتـــم از تـــو:

 

کــه اگــر بــا تو قرارم باشد

 

تا ابد خواب به چشم من بی خواب نخواهد آمد

 

کـه اگر دل به دلم بسپاری

 

و اگــر هـمسـفـر من گردی

 

من تو را خواهم برد تا فراسوی خیال

 

تا بدانجا که تو باشی و من و عشق و خدا!!!

 

تــــو نـــوشـــتـــی از مــــن:

 

من که تنها بودم با تو شاعر گشتم

 

بــــا تــــو گــــریــــه کــردم

 

با تو خندیدم و رفتم تا عشق

 

نــــازنــــیـــم ای یــــار

 

مــن نـوشـتـم هر بــار

 

با تو خوشبخترین انسانم...

 

ولـــــی افـــســــوس

 

مدتی هست که دیگر نه قلم دست تو مانده است و نه من!

 

نوشته شده در شنبه هشتم مرداد ۱۳۹۰ساعت توسط پیمان| |