نـامـنــدگــان و رفـتـگــان از دو کــرانــه ی زمــان
 
 
سوی تـو می دوند هان، ای تو همیشه در میان
 
 
در چـمـن تــو می چـرنـد، آهـوی دشت آسمـان
 
 
گــرد ســر تــو می پـرد بـاز سـپـیـد کـهـکـشـان
 
 
هـر چـه به گرد خویشتن می نگرم در این چمن
 
 
آیـنـه ی ضـمـیـر مـن جـز تـو نمی دهـد نـشـان
 
 
ای گــل بــوسـتـان ســـرا از پــس پـرده هـا درآ
 
 
بوی تو می کشد مرا وقـت سـحـر بـه بـوستـان
 
 
ای که نهـان نشسته ای بــاغ درون هستـه ای
 
 
هسته فرو شکسته ای کاین همه باغ شد روان
 
 
مـسـت نـیـاز مـن شـدی، پـرده ی ناز پـس زدی
 
 
از دل خــود بــرآمــدی، آمــدن تــو شــد جهـــان
 
 
آه که می زندبرون، از سـر و سیـنه مـوج خــون
 
 
من چه کنم که از درون دست تو می کشد کمان
 
 
پیش وجودت از عـدم، زنــده و مـرده را چه غم؟
 
 
کز نـفـس تـو دم بـه دم می شنویم بـوی جـان
 
 
پیش تـو جـامـه در بـرم، نـعـره زنـد کـه بـر درم
 
 
آمـدمـت کـــه بـنـگـرم گـریــه نمی دهـد امـان
 
 
«هوشنگ ابتهاج»
 
نوشته شده در پنجشنبه سی ام تیر ۱۳۹۰ساعت توسط پیمان| |