ســتــاره بــاز بـه دامــان شـب دویــد ، بــیـا
سـرشـک شـوق ز چـشمان شب چکید بیا

فــروغ نــقــره ای مــه بــه گـرد خیـمه شب
کــشــیــد هــالــه ای از پــرتــو امــیــد ، بیـا

نیامدی کـه شفق دامنی پـر از خون داشت
کنون که دسـت فلـق جیب شب درید ، بیـا

سـتـاره ، چـشم بـه راه تـو مـاند تا دم صبح
سـحـر دمـیـد و شـد از دیـده نـاپـدیـد ، بـیـا

عــروس چـرخ ، حـریـر فــروغ خــود بـرچـیـد
افـــق دوبــاره بـسـاط سـپـیـده چـیـد ، بـیـا

بـیــا کـه قـافـلـه شـب ازیـن دیــار گـذشـت
سپـیـده سـرزد و مـهـر از افـق دمـیـد ، بـیا

نـیامـدی کـه دل مـن حدیث شب می گفت
کـنون کـه قـصـه بـه پـایـان خـود رسید ، بیا

بیا که گوش دل من به کوچه کوچه معشوق
صــدای پــای تــو را بــارهــا شـنـیـد ، بــیــا

بـیـا کـه سـیـر غـزالان دشـت خـاطــره هـا
هــزار شــور غــزل در مـــن آفــریــد ، بــیــا

بـیــا بـیــا ، کـه دل بــیـــقــرار « پــروانــه »

بـه شـوق روی تـو از دیـده سـرکشید ، بیا

نوشته شده در جمعه بیست و دوم مهر ۱۳۹۰ساعت توسط پیمان| |