امشب از آسـمان ديـده تــو

 

روي شعرم ستاره مي بارد

 

در سكـوت سـپيـد كـاغذها

 

پنجه هايم جرقـه مي كـارد

 

  

شـــعـــر ديـــوانــه تــب آلــودم

 

شرمگين از شيار خواهش ها

 

پيكـرش را دوبــاره مي ســوزد

 

عـــطـــش جــاودان آتــش هــا

 

  

آري، آغاز دوست داشتن است

 

گــر چــه پـايـان راه نـاپـيـداست

 

من بـه پـايـان دگـر نـيـنـديـشـم

 

كه همين دوست داشتن زيباست

 

  

از سـيـاهــي چــرا حــذر كــردن

 

شب پر از قطره هاي الماس است

 

آنچه از شب بـجـاي مي مــانـد

 

عـطـر سـكـر آور گـل ياس است

 

 

 آه، بگذار گـم شـوم در تـو

 

كس نيابد ز من نشانه من

 

روح سـوزان آه مــرطــوبـت

 

بــوزد بــر تــن تــرانــه مــن

 

  

آه، بگذار زين دريچه باز

 

خـفته در پرنيـان رؤياها

 

با پر روشني سفر گيرم

 

بگذرم از حصـار دنيـاها

 

 

داني از زندگي چه مي خواهم

 

من تو باشم، تو، پاي تا سر تو

 

زندگي گر هزارباره بـود

 

بار ديگر تو، بار ديگر تو

 

  

آنچه در من نهفته دريائيست

 

كي توان نـهـفـتـنـم بـاشـد

 

با تو زين سهمگين توفاني

 

كـاش يـاراي گـفتنم بـاشد

 

 

بسكه لبريزم از تو، مي خواهم

 

بــدوم در مـيــان صـحـراهــا

 

سر بكوبم به سنگ كوهستان

 

تن بكوبم به مـوج دريــاهـا

 

 

بسكه لبريزم از تو، مي خواهم

 

چون غباري ز خود فرو ريزم

 

زيـر پـاي تـو سـر نـهـم آرام

 

به سبـك ســايـه تـو آويـزم

 

 

 آري، آغاز دوست داشتن است

 

گر چه پايان راه ناپيداست

 

من به پايان دگر نينديشم

 

كه همين دوست داشتن زيباست

 

 

«فروغ فرخ زاد»

نوشته شده در جمعه بیست و چهارم تیر ۱۳۹۰ساعت توسط پیمان| |