بـیـایـیـد، بـیـایـیــد کـــه جـــان دل مــا رفــت

بـگـریـیـد، بـگـریـیـد کـه آن خـنـده گشا رفت

بـریـن خـاک بـیـفـتـیـد که آن آلاله فرو ریخت

بـریـن بـاغ بـگـریـیـد کـه آن سـرو فــرا رفــت

دریـن غــم بـنـشیـنید که غم خوار سفر کرد

دریــن درد بــمــانــیــد کــه امــیــد دوا رفــت

دگـر شـمـع مـیـاریـد کـه ایـن جـمـع پـراکـنـد

دگـر عـود مـسـوزیـد کـزیـن بـزم صــفــا رفـت

لـب جـام مـبـوسـیـد کـه آن ساقی ما خفت

رگ چـنـگ بـبـریـد کـه آن نـغـمـه سـرا رفـت

رخ حـسـن مـجـویـیـد کـه آن آیـنـه بشکست

گـل عـشـق مـبـویـیـد کـه آن بـوی وفــا رفت

نــوای نـــی او بـــود کــه ســوط غـــزلــم داد

غـزل بـاز مـخـوانـیـد که نی سوخت، نوا رفت

ازین چشمه منوشید که پر خون جگر گشت

بـدیـن تـشـنـه بـگـویـیـد کـه آن آب بـقـا رفت

سر راه نشستیم و نشستیم و شب افـتـاد

بـپـرسـیـد، بـپـرسـیـد که آن ماه کـجـا رفـت

زهـی سـایـه ی اقـبـال کـزو بـر سـر مـا بـود

سر و سایه مخواهید کـه آن فـر هـمـا رفـت

هوشنگ ابتهاج

نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم آذر ۱۳۹۰ساعت توسط پیمان| |