زمــان، قــرعــه ی نــو مــی زنــد بــه نــام شـمــا
خــوشــا کــه جــهــان مــی رود بــه کـــام شـمــا
درین هوا چه نفس ها پر آتش است و خوش است
کــه بــوی خـــود دل مــاســت در مــشــام شـمــا
تــنــور ســیــنــه ی ســـوزان مـــا بـــه یـــاد آریـــد
کــز آتــش دل مــا پــخــتــه گــشــت خــام شـمــا
فــروغ گــوهــری از گــنــج خــانــه ی دل مــاسـت
چــراغ صــبــح کــه بــر مــی دمــد ز بـــام شــمــا
ز صـــدق آیـــنـــه کـــردار صـــبـــح خــیـــزان بـــود
کــه نـقـش طـلـعـت خـورشـیـد یـافـت شـام شمـا
زمــان بــه دســت شـمــا مــی دهــد زمــام مــراد
از آن کــه هــســت بــه دســت خــرد زمــام شـما
هـمـای اوج سـعــادت کــه مــی گــریـخـت ز خـاک
شــد از امـــان زمــیــن دانــــه چــیــن دام شــمــا
بـــه زیـــر ران طــلــب زیــن کـنــیـــد اســب مــراد
کـه چـون سـمـنــد زمـیـن شـد سـپـهـر رام شـمـا
بــــه شـــــعــــر ســـایـــه در آن بــزمــگـــاه آزادی
طـــرب کـنــیــد کـــه پــر نــوش بـــاد جــام شـمــا
هوشنگ ابتهاج
