هرچه می‌پرسی، جوابش آتش است

آب اگـر خـوردی، عـذابـش آتـش است

تـا بـبـنـدی چــشــم، کـورت مـی‌کـنـد

تـا شـــدی نــزدیــک، دورت مــی‌کــنـد

کـج گـشودی دسـت، سنگت می‌کند

کـج نـهــادی پــای، لـنــگــت می‌کــنـد

تــا خــطــا کـردی، عــذابــت مـی‌کـنــد

در مـــــیـــان آتــــش، آبـــت مـی‌کــنــد

بــا هـــمـیـن قـصـه، دلـم مـشغول بود

خــوابــهــایـم خـواب دیــو و غــول بــود

خـواب مــی‌دیــدم کــه غــرق آتــشـم

در دهـــان شــعــلـــه‌هــای سـرکـشم

در دهــــان اژدهـــایـــی خــشـــمـگین

بــر ســرم بــاران گـــرز آتــــشــیـــــــن

مــحـو مــی‌شـد نــعـرهـایـم، بی صدا

در طــنـیـــن خــنـــده‌ی خـشـــم خـدا 

نـــیـــت من، در نــــمـــــاز و در دعـــــا

تــرس بــود و وحـشــت از خـشم خدا

هـر چـه می‌کردم همه از تــرس بـــود

مــثــل از بـــر کــردن یـــک درس بـــود

سـخـت، مـثـل حـل صــدهــا مـسئله

تـلـخ، مـثـل خـنـده‌ای بـی‌حـــوصـلــه

مـثـل تـکـلـیـف ریـاضـی سـخــت بـود

مثل صرف فعل مـاضـی سـخــت بــود

تـا کـه یک شب دست در دسـت پـدر

راه افـتــادم بــه قــصــد یــک ســـفـــر

درمـــیــــان راه، در یــــک روســـــتـــا

خــانــه‌ای دیــدیــم‌، خــوب و آشـــنـا

زود پــرسـیـدم: پدر، اینجا کجاسـت؟

گـفـت: اینجـا خانه‌ی خوب خداسـت

گفت: اینجا می‌شود یک لحظه مانـد

گوشه‌ای خلوت، نمازی ساده خوانـد

بـا وضـویـی دســت و رویــی تازه کرد

بـا دل خـود، گـفـت و گویـی تـازه کرد

گـفـتـمش، پس آن خدای خشمگین

خانه‌اش اینجاست؟ اینجا، در زمین؟

گـفـت: آری، خـانـه‌ی او بـی‌ریـاسـت

فـرش‌هـایـش از گـلـیم و بـوریــاسـت

مـهـربـان و سـاده و بـی‌کـیــنه اسـت

مــثــل نــوری در دل آیـــیــنــه اســت

عـادت او نـیـسـت خشم و دشمنـی

نـام او نــور و نـــشــانــش روشـنـــی

خشم، نامی از نشانی‌های اوســت

حـالـتـی از مـهــربـانـی‌هــای اوســت

قـهـر او از آشتی، شـیـریـن‌تـر اســت

مــثــل قــهــر مــهــربـان مــادر اســت

دوسـتـی را دوست، معنی می‌دهــد

قهر هـم بـا دوسـت، معنی می‌دهــد

هیچ کـس با دشمن خود، قهر نیست

قهر او هم یک نشان از دوستی است

تـازه فـهـمـیـدم خـدایـم، این خداست

ایــن خــدای مــهـربـان و آشـنــاســت

دوسـتــی، از مـن بــه مــن نـزدیــک‌تر

از رگ گــردن بـــه مـــن نــــزدیـــک‌تـــر

آن خــدای پــیــش از ایــن را بــاد بــرد

نـــام او را هــــم دلــــم از یـــــاد بــــرد

آن خــدا مــثـــل خــیــال و خــواب بـود

چـــون حــبـابــی، نـقـش روی آب بود

مــی‌تــوانــم بــعــد از این‌، با این خدا

دوست باشم، دوست، پـاک و بی‌ریا

مــی‌تــوان بــا ایــن خـــدا پــــرواز کـرد

ســفـــره‌ی دل را بـــرایــش بــــاز کـرد

مـی‌تـــوان دربـــاره‌ی گـــل حــــرف زد

صـــاف و ســـاده، مـثل بلبل حـرف زد

چــکــه چــکــه مــثــل بـاران راز گـفت

بــا دو قـطــره‌، صــد هــزاران راز گـفت

مــی‌تــوان بــا او صــمــیمی حـرف زد

مـــثـــل یـــاران قــدیــمــی حــــرف زد

مــی‌تــوان تـصــنـیـفی از پرواز خـواند

بــا الــفــبــای سـکــوت آواز خـــوانـــد

مــی‌تــوان مــثــل عـلـف‌ها حــرف زد

بــا زبــانــی بـــی‌الـــفـــبــا حـــرف زد

نوشته شده در شنبه نوزدهم آذر ۱۳۹۰ساعت توسط پیمان| |