ای مـحـمّــد ای رســول بــهــتـریـن کـردارهـا

حـسـن خـلـقـت شـهـره در اخلاقها ، رفتارهـا

در بــیــانــت بــنــد مــی آیــد زبــان نـاطـقــان

قـامـت مـدحـت کــجــا و خــلــعــت گـفـتارهـا

بــال رفــتــن تــا حــریــمـت را نـدارد این قـلـم

قــــاب قــوسیـنـت کــجـا و مـرغـک پـنـدارهــا

طفل ابجد خوان تو سلمان سیصد سالـه است

اســتـــوار مــکـــتـــب ایــثــار تــو عـــمّــارهــا

تا نفس داریم و تا خورشید می تـابـد بــه خاک

دل به عشق بـی زوالت می کــنــد اقـــرارهــا

پـای بـوسـی تـــو عــزّت داده مــا را ایـنـچـنیـن

گُــل نـبـاشـد کــس نمـی آیـد سـراغ خــارهــا

کــی رود از خــاطــرم یـــادت؟ کـــه در روز ازل

کنـده اند اسـم تـو را بـر سـنــگ دل حـجّـارهــا

داغ تو در سینه ی ما هسـت چون خاک تـوایـم

لاله کـی رویــیــده در آغـــوش شـــوره زارهــا؟

گل که منسوب تـو گردد رنگ و بویش می دهند

شـاهـد حـرفــم گـلاب و شـیـشـه ی عـطّـارها

وقـت رزمـت آن چــنــانــی کــه مــیــان کــارزار

رو بـــه تــو آرنــد وقــت خـــسـتــگی کــرّارهــا

ای کــه بــا خــون دلـــت پــرورده ای اســلام را

چـشـم واکـن کـه نـهـالــت داده اکـنــون بـارهــا

سـنـگ می خوردی و می گفتی که ایمان آوریـد

کــس نـدیــده از رسـولــی ایـنـچـنـیـن ایـثــارهـا

بـــا عـــیـــادت از کــســی کـــه بـارهـا آزرده ات

روح ایـــمــــان را دمـــیــدی بـــر دل بـیـمـارهـــا

رفتی و داغ تو پشت دیـن رحـمـت را شکـســت

جان به لب شد از غمت ، شهرت مدینه ، بـارهـا

تا که چشمت بسته شده ای قافله سالار عشق

رم نـــمــودنــد عــده ای و پــاره شـد افـســارها

آنقدر گویم پـس از تـو مـیـخ در هم خون گریست

نــالــه هــا بــرخــواســت بـعـدت از در و دیـوارها

محسن عرب خالقی

نوشته شده در یکشنبه دوم بهمن ۱۳۹۰ساعت توسط پیمان| |