ز پــرده گــر بــدر ایــد نـــگـــار پــرده نـــشــیــنــم

چــون اشــک از نـظـر افـتـد نـگـارخــانـه ی چینم

بـســازم از سـر زلـف تـو چـون نسیم بـــه بـویـی

گـــرم ز دســـت نــیـابـد کــه گــل ز بـاغ تـو چینم

مــرو بـــه نـــاز جـــوانـــی گـــره فـکـنـده بــر ابــرو

که پـیـر عـشـقـم و زلـف تـو داده چـین به جبیــنم

ز جـان نـداشـت دلـم طـاقـت جـدایـی و از اشـک

کــشـیــد پــرده بــه چـشـمـم کـه رفـتن تو نبینم

ز تــاب آن کــه دلــم بـاز سـر کـشـد ز کـمـنــدش

کمان کشیده نشسته ست چشم او بـه کـمینم

اگــر نـسـیـم امـیــدی نـبــود و شـبــنـم شــوقـی

گـلـی نـداشـت خـزان دیــده بـــاغ طـبـع حـزیـنـم

به ناز سر مکش از من که سایه ی توام ای سرو

چـو شـاخ گـل بـنـشـین تا به سایه ی تو نشینم

(ه.ا.سایه)