قــراربـخـش دلـم، تـاب گـاهـواره ی تــوســت

تـــو، ای شـــکـــوفـــه ی ایــــام آرزومــنـــدی

بمان که دیده ی من روشن از نظاره ی توست

نــگــاه پـــاک تـــوام صــبـــح آفــتــابــی بـــود

کـنــون چــراغ شــبـم پـر سـتـاره ی تـوسـت

بـه یک اشـاره، مــرا رخصت پــریــدن بــخــش

مه مرغ وحشی دل ،‌ رام یک اشاره ی توست

بـه پـاره کـردن اوراق هــر کـــتـــاب مــکــوش

دلــم کـتـاب پـریـشـان پــاره پــاره ی تـوسـت

شـبـی نـمـانـد کـه بی گریه ام به سر نرسید

زلال اشـک پــدر، بـرق گـوشـواره ی تــوسـت

دلـم چـو مـوج، بــه سـر می دود ز بـیــم زوال

کـرانـه ای کـه پـنـاهـش دهد، کناره ی توست

خـجـستـه پـوپـک مـن ای یـگـانـه کـودک مـن

امـیـد زیـسـتـنـم، دیـدن دوبــاره ی تــوســت

نادر نادرپور

نوشته شده در سه شنبه دوم خرداد ۱۳۹۱ساعت توسط پیمان| |