سكوت، حرف دلت نيست، خاطرت باشد

 

چـرا ضـمـيـر تـو بـر عـكس ظاهرت باشد؟

 

بـگـو بـگـو که بـدانـم چـه بـر تـو مى گذرد

 

مخواه چشم مـن ایـن گونه ناظرت باشد

 

خموش، هـرچه بمـانى لـبـت گمان نكنم

 

بـه چـيـره دستى چشمـان ماهرت باشد

 

چـگـونـه مـدّعـى مـرگ نـفـرتـى، وقـتـى

 

گـواه مـن نـگـه حـىّ و حـاظـرت بـاشد؟!

 

پـرنـده اى که به بـام تو انـس دارد و بـس

 

روا مـــدار که مـــرغ مــهــاجــرت بـــاشــد

 

تو کعبه اى، حجرالاسود است قلب تو، آه

 

دگــر چــه جــاى تـمـنـّاى زائـرت بـاشـد؟! 

 

وفـا بـه عشق قدیمت دلـيـل شد که دلـم

 

هـنوز هم که هـنوز است، شـاعـرت باشد

 

«حمید رضا حامدی»

 

نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم تیر ۱۳۹۰ساعت توسط پیمان| |