کاش می شد خانه ی خورشید رفت

بــــر لــــبـــان تـــشــنــه ی او آب داد

کـاش مـی شـد بـاد هـا را لـحظه ای

 سـوی فـرداهـای ســاکــت تــاب داد

کــاش بــا لــبـخـنـد می شد حرف زد

 دانــه دانــه دوسـتـی هــا را شـمـرد

کاش می شد کینه ها را ماسه کـرد

در کـــنــــار آبـــی دریــــــا ســــپــــرد

کــاش مــی شد خنده ها را دانه کرد

بــر لـــب غــمـگـیـن یک بیمار کاشت

یـــا ســبــد هــای پـــر از پـــروانــه را

تــوی صـحـراهـای بـی باران گذاشت

کاش می شد اشـک را دستـگیر کرد

غــصــه را بـــا درد زنـــدانـــی نــمـــود

کـــاش مــی شــد کـارهـای خـوب را

بـی تــوقــع یــا کــه پــنـهــانـی نـمـود

کــاش مـی شـد مـثــل یــک رود روان

تــوی دلــهـــا مـهــر را جــاری نــمــود

کاش می شـد از پرنده شـعر ساخت

شـعـر هـای خـسـتـه را یــاری نـمـود

فرامرز اکبری

نوشته شده در دوشنبه پنجم دی ۱۳۹۰ساعت توسط پیمان| |