پروانه

زيـبــاي بــاســتــانـي شـعـر مــن

ايـن دل هـمـيـشـه بـاد گـرفـتـارت

سـرشـار کـن دوبــاره نـگـاهــم را

از چـشـمـهـاي مـسـت غـزلـبـارت

گـفـتـي از آن ديــار کــه مــردانـش

در شعله هاي عشق نمي سوزند

مـن مـيـروم بـه سـمـت دياري دور

دسـت خـداي عـشـق نـگـهــدارت

از کـوچـه هـاي شـعـر گـذر کـردم

تا هفت شهر عشق سـفـر کـردم

بـي تـو تـو را در آيـنـه هـا جـستـم

در پــرده هــاي مــبــهـم پــنــدارت

نـقـش تـو در کـتـيـبـه جــانـم بــود

نـامـت هـمـيـشـه ورد زبـانـم بــود

در هر چه نقش و کاشي و آيـيـنـه

ديــدم هـــزار بـــار بـــه تـــکــرارت

زيـبـاتــري از آنـکـه بـگـويم هـست

ملموس تر از آنکه بـگـويـم نـيـست

تـو غـيـر واقـعـي تـر از آن هـستي

تـــا بــنــگــرم بــه ديــده انــکــارت

زيــبــاي بــاســتــانــي شـعـر مـن

ايـن دل هـمـيـشـه بــاد گـرفـتـارت

سـرشـار کـن دوبــاره نـگــاهــم را

از چـشـمـهـاي مـسـت غـزلـبـارت
محمدرضا ترکي